Mat

Drinkmiks-buddy eller pur pyntefrukt?

I samband med gjennomføringa av min aller siste muntlege eksamen nokonsinne (!) tok eg turen innom Magasin du Nord på veg heim for å roe nervane. Eit kjøpesenter er vel kanskje ikkje den mest opplagte staden for å roe nervar, men dette kjøpesenteret her ligg hendig plassert midt i løypa for metroen heimover og har dessutan ein eksemplarisk snobbe-matbutikk i kjellaretasjen der ein alltid er garantert å finne kaldt småkvasst ingefærøl, fiffig innpakka ostar og minst eit brett med gratismat / smaksprøver. Mao. perfekt plass å parkere et nyeksaminert matvrak med middels god impulskontroll.

Så, denne torsdagen hadde eg tenkt meg til å kjøpe kakaobønnebitar. Sånn her superfoodgreie som eg hadde fått det for meg ville vere perfekt til pauseunderhaldning på specialekontoret. Ikkje så godt at ein foret seg på det, men ei heller så kjipt at det forblir urørt. Kakaobønnane var ingen stad i sikte, men i staden kom eg over denne darlingen her:

Ja, kva skal ein seie til denne, ein kiwano mine damer og herrer. Cucumis metuliferus, også kjent under ei rekke meir festlegare namn, som mellom anna afrikansk hornagurk, hornmelon, blåsefiskfrukt(!), og overaskande nok; engelsk tomat.

Skal ein tru dette søte vesle biletet er også nashornfrukt eit mogleg binamn. Elskar at den har sin eigen teikneseriefigur! (også sjølv om den ser litt ut som ein pokémon)

Akkurat når du trur du har sett alt moder jord har og by på dreg ho altå denne opp av hatten! Ei underleg sak. Knall guloransje og full av små horn, fast i fisken og på storleik med ei pinjekongle/ litt stort eple. Og tilsynelatande slektninglaus. Frukta ser vanvittig flott ut på utsida, og skuffar heller ikkje i so måte ein millimeter på innsida. Når du splittar kiwanoen i to kjem det til syne eit sinnsrikt system av frøkammer. Frøa er innhylla i knall grøne kapper, og minner ikkje så reint lite om store agurkfrø. Likeins er konsistensen ganske agurkaktig, men både litt blautare og mindre handterleg pga. litt hardare fruktkammerveggar som hindrar skeia sin gang gjennom kjøtet.

Kva er så opphavet til skapningen?

Den fortrinnlege folkeopplysningssida frukt.no kan informere om følgjande:

“Kiwano er en frukt som er i slekt både med agurk og melon, og har sin opprinnelse i Afrika. Den har vært kjent i Afrika i hundrevis av år, men er likevel en nyhet på markedet. Så sent som i 1980-årene bestemte en farmer i New Zealand seg for å satse på denne frukten og patenterte navnet Kiwano.”

Akkurat, så var slektskapsbanda klarerte, men bruksområda derimot, er stadig meir uklare. Same, ellers eminente folkeopplysningsside klamrar seg på dette punktet til halmstråa ved å påpeike at kanskje det er moglegå integrere kiwanoen i ein rekecocktail, eller ein fruktbowle og sluttar hendig av med at kiwanoen “Egner seg fint som slankemat.” Slikt eit skullsmål styrker den standhaftige tesa om at det vanlegvis er ein grunn til at du aldri har høyrt om frukter du aldri har høyrt om. Veganer-bloggaren Susan Voisin gjev oss den litt meir frittalande versjonen:

Do not under any circumstances buy a kiwano if you are hungry and think you might try to eat it. Trust me. This baby’s for decorative purposes only! So why did I buy a kiwano? Sheer ignorance–and a daughter who gets excited about new fruit. [kjelde]

Altså, kort sagt, det ser ut som ei frukt, men er per praksis heller ein litt ugjestmild grønnsak vi har med å gjere. Du veit den smaken agurk får når den ikkje enno er direkte dårleg, men berre litt dvask og overmogen? Den der litt syrlege bismaken. Jepp, der har du han, smaken av kiwano ispedd antydningar av banan og lime, kanskje? Skuffelsen ved første skei var unekteleg stor. Det er ei forbanning som kviler over desse spraglande vakre framandfruktene, at vi trur dei skal smake som dei ser ut. Men kanskje er likevel ikkje dommen heilt rettferdig. Som med det meste anna handlar det like mykje om forventingsavstemming som kvalitet. Komplimentærsmak heiter det, og det kan vere fint nok når ein berre er førebudd. Neppe verdt kronene den kostar i daglegdagen, men eg synest etterkvart at smaken grodde på meg. Ein frukost frå tid til anna kan godt komplimenterast av det her. Kiwanoen er ikkje ein lekkerbisken til fruktfatet, men eg tippar den også kan vere ganske fantastisk i ymse “tørrare” drinkar, og for den del også i rekecocktail, sjølv om dette virkar litt sært som allment bruksråd. Wikipedia har på dette punktet ingenting å bidra med, men kan til gjengjeld opplyse om at kiwanoen har gjort gjesteopptreden i opptil fleire velkjende TV-seriar:

Kiwano i Charmed

Kiwano i Venner for livet

Denne karen har også eit bud på korleis du kan fikse kiwano-biffen som det kan vere verdt å la seg inspirere av, dersom du faktisk har tenkt å bruke frukta til noko. Forfriskande at det finnest folk på internett som faktisk likar frukta:

Bon apetit!

About these ads
Standard

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s